Het is inmiddels een bekend fenomeen op mijn weblog. Perioden van regelmatige verhaaltjes afgewisseld met hele lange radiostiltes. Het laatste schrijfsel was van kort voor onze verhuizing, inmiddels al weer ruim 8 maanden geleden. Dus moet het er nu maar weer eens van komen. Om te beginnen, moet ik natuurlijk nog wat plaatjes laten zien van het eindresultaat van ons bouwproject.

Eén van mijn favoriete plaatjes is die van ons huis in de sneeuw. Op 2 maart werden we wakker in een witte wereld. Goed voor mooie kiekjes en sneeuwpret, maar ook voor ongemak, vooral omdat er op veel plaatsen ook een laagje ijs onder de sneeuw verborgen lag. Mijn auto was geen partij voor onze hellende oprit dus zat er niets anders op dan de hele dag thuis te blijven. De volgende dag kon ik eindelijk weg komen en ben ik gauw wat nieuw tuingereedschap wezen halen. Het is een soort combinatie tussen een kettingzaag en een grote snoeischaar. Die hadden we hard nodig om de nodige iele boompjes te verwijderen die het onder de sneeuwvracht hadden begeven. Eén boom hing als een regenboog over onze oprit. Mijn auto kon er net onderdoor, maar die van Christine mooi niet. Het witte landschap was overigens van korte duur, want een paar dagen later was het zo'n 23 graden en konden we in korte broek en t-shirts naar buiten.